Naučni članak
Dobra aerobna sposobnost u vrhunskom fudbalu: poželjna ili obavezna?
Suzić J., Mazić S, Ostojić S., Velkovski S., Dikić N., Mitrović D.
Laboratorija za fiziologiju fizičke aktivnosti
Institut za fiziologiju, Medicinski fakultet u Beogradu
Sažetak
Cilj istraživanja bio je ispitivanje aerobne sposobnosti fudbalera prve savezne lige Srbije i Crne Gore (SCG), utvrđivanje eventualnih razlika u odnosu na poziciju u timu kao i komparacija dobijenih rezultata sa podacima iz evropskih zemalja. Testiran je 31 fudbaler (starosti 25,2 ± 4,2 god) prvoligaškog kluba, neposredno pre početka pripremnog perioda. Primenjen je maksimalni višestepeni test na tredmilu pri čemu je direktno merena maksimalna potrošnja kiseonika (VO2 max) i srčana frekvenca (HR). Vrednosti kardiovaskularnih i respiratornih parametara registrovane su na svakih 30 sekundi uz kontinuiran dvanaestokanalni EKG monitoring. Najvišu srednju vrednost VO2 max imali su vezni igrači (53,3 ± 1,9 ml.kg-1.min-1), zatim napadači (52,9 ± 4,4 ml.kg-1.min-1), odbrambeni igrači (51,8 ± 3,3 ml.kg-1.min-1) dok su najniže vrednosti zabeležene kod golmana (50,5 ± 1,8 ml.kg-1.min-1). Nije utvrđeno postojanje statistički značajne razlike u VO2 max izmedju igrača na različitim pozicijama, osim između golmana i veznih igrača (p<0,05). Poređenjem sa standardima savremenog fudbala evropskih zemalja utvrđeno je postojanje statistički značajne razlike (p<0.01) u srednjim vrednostima VO2 max izmedju igrača na svim pozicijama, sa izuzetkom golmana. Jedan od razloga male razlike u VO2 max naših igrača na različitim pozicijama može biti neadekvatno doziranje samog trenažnog procesa što bi objasnilo i ogromnu razliku u aerobnom kapacitetu izmedju naših i fudbalera evropskih zemalja. Relativno loši rezultati ispitivanog tima ističu vaznost unapredjenja u doziranju optimalnog, individualno-specifičnog tren-inga, posebno u radu sa mladjim kategorijama kao neophodan korak na putu ka dostizanju vrhunskih sportskih rezultata.
Ključne reči: fudbal, maksimalna potrošnja kiseonika
Good aerobic capacity in elite soccer: preferable or obligatory?
Abstract
The aim of this study was to determine the aerobic capacity of Serbian professional club soccer players, variations associated with the positional role and to make comparison with European top leagues counterparts. 31 male soccer player (age 25.2 ± 4.2) per-formed an incremental ramp protocol on treadmill at the beginning of a preparation pe-riod. Maximal oxygen consumption (VO2 max) and HR were measured directly. The highest mean estimated VO2 max values had midfield players (53.3 ± 1.9 ml.kg-1.min-1) than forwards (52.9 ± 4.4 ml.kg-1.min-1), defenders (51.8 ± 3.3 ml.kg-1.min-1) and goal-keepers (50.5 ± 1.8 ml.kg-1.min-1). No statistical differences were found in VO2 max be-tween players on different positions, except between goalkeepers and midfield players (p<0.05). Comparing with results reported from other European soccer teams, we found that Serbian players had lower mean VO2 max within each positional group (p<0.01) except for goalkeepers . The small difference in inter-player VO2 max values most likely reflects lower-quality training programs. That could also be an explanation for large differences in mean VO2 max between our players and European counterparts. Relatively lower results of Serbian players lead us to conclusion that there is a great im-portance of improving and designing optimal position-specific training, especially with young categories. That could be a necessary step to achieve the best performance.
Key words: soccer, maximal oxygen uptake
Kliknite ovde da downloadujete pdf (Adobe Acrobat) verziju rada |
